529

رات دے جھینگر .. زاھد اقبال بٹ

لکھاری : زاھد اقبال بٹ
زمین اتے کھلری بھک دے ہر پاسے چرچے نیں، بچت توں ودھ تیرے خرچے نیں، اساں قصے لارے کچھڑ کھڈا کھڈا تھک گئے آں ، متاں اتے متاں دے ڈھیر چک چک ھف گئے آں ، ھن ساڈے شکماں اندر بھک بیج سونگھڑ دا اے، پنگر دا نئیں ، ستماھے بچے جم جم خوراک خوار ھو گئے آں . مترا گل سن میری اساں صدیاں توں واہ ، واہ زمیناں کھینگرھو گئے آں ، دن ویلے بول نھیں سکدے ، رات دے جھینگر ھو گئے آں . تیریاں گھڑ تیاں دےسارے اشارے ، نظارے ، سہارے تکدے رھنے آں ، مصلحت مارے کبوتر وانگوں اکھ میٹ موت تائیں کڑھ دے رھنے آں ، کوہاں دورآس امید دی کوئی تند نظری نھیں آوندی پر من پرچاون لئی چوفیرے انھے واہ سرے لبھدے رھنے آں ، تیرے عشق دربار لئی بنیاں ھڈیاں چونا ، اساں ایہ کندھ قلعی وپار، تھوپ تھوپ تھک گئے آں ، ڈوری گونگھی زمین بنی انساناں دا ٖقبرستان ، ایس نمانی حیاتی دا کھو ج سوچ کردیاں ڈر گئے آں ۔۔۔۔ چل فیر چارہ کرئیے پریت سنگیت گاون دا، سانجھی خشیاں توڑھ نبھاون دا ……

اپنی رائے دا اظہار کرو