269

رازاں دے رازدان …… لکھاری زاھد اقبال بٹ

لکھاری زاھد اقبال بٹ
لوکائی ورتارے تے ھر اندرلی نرول کفیت نوں سمجھنا ، محسوس کرنا ھی زھانت دی بنیاد اے ، لوکاں نوں نیویاں کر کے اپنے شملے نوں اچیا کرن لئی مندیاں اٹکلاں دا سہارا انسان نوں اکلیاں تے خوف دی پٹری اتے چاڑہ چھڈ دا اے ۔ اچی تھاں چڑھن لئی لوکاں نوں موڈھے مارن دی تھاں موڈھیاں اتے چکنا پیندا اے ، داء لگا کے چت کیتیاں نھیں ۔ انساناں نوں ایہ گل پلے بنھ لینی چاھیدی اے کہ خوف ، کرودہ تے انساناں وچکار چیر پاڑھ کرن والیاں دا پلا محبت نھیں پھڑ دی تے نہ ھی محبت شروع کیتیا شروع ھوندی اے ،تے نہ ھی اس دے کھلار دے میچے ، نیفے نیں ، پریت (محبت ) کھیڈ لفظاں دی محتاج نھِیں تے نہ ھی سودے بازی دی ہٹی کھٹی وٹی اے ، تے نہ ھی چھری تیز کرن والی وٹی اے ۔۔۔ ایہ تاں راز دے رازداناں دیاں مسافتاں دے پینڈ یاں دے منصباں دی خوشبوئی اے جو کسے کسے جسے دے لڑہ لگدی اے جو خوف توں پاک ھوندی اے
خوف حیاتی نوں محدود کریندا اے ، اڈ دیاں روحاں نوں زمین ہیٹھ کریندا اے ، لاٹاں بھری زمین نوں انھیر تے لامحدور نوں محدود کریندا اے یعنی بندہ اپنے آپ نوں پورے طورایکسپریس کرن توں ہتھ دھو بیٹھدا اے، ہتھی کیتے ماڑے کالے کرتوت ساری زندگی بندے دا پچھا نھیں چھڈ دے کیونجے ہر ویلے ایہ تھڑکا لگا رھندا اے کہ ایہ متھے لگے بد کاری کارے ، سیاہ کاری دے کرتوت متے پھڑی ای نہ جاون ، اپنی سری ( سر) چھپاندیاں چھپاندیاں بندہ اپنی ساری زندگی خوف نال گزار دیندا اے پر اجیئے پتھریلے انسان نوں شرمندگی تے احساس وی نھیں ھوندا کہ ایہ سب کجھ اوھدے کیتےکالے کاریاں دا نتیجا ھوندا اے ایہ خوف ماری ساری حیاتی بندے نوں کچھوا بنا چھوڑ دی اے ۔ خوف وچ پھسے انساناں وچ سرکن ، کھسکن ، تلکن ، اٹکن ، پرتن ، پھرن دے طور طریقے نکو نک بھرے ھوندے نیں جو بندے دی کرنی ، ٹرنی تے ویکھنی دی سکروٹینا ئیز میلی کچیلی صورت سماج ساھمنے ھوندی اے ، سارے جگ نوں اس منافقت دی تصویر دا پتا ھوندا اے پر اوھنوں اپنے آپ دا اندازہ قبر تک نھیں ھوندا کہ مرن توں پھلاں زندگی وی جی لیندا ،،،،،، جے بندہ پرتن ، سرکن ، کھسکن ، تلکن دے ڈھائے چڑہ جاوے تے بندہ ساھمنے آئے ہڑھ توں ڈر جاندا اے، مرن توں پھلے مر جاندا اے ، تن لگی درداں دی اگ ہتھی بجھا دیندا اے ، گھر آئی بھک تے تنہائی دے شور نوں روگ بنا دیندا اے، مترا جد بندہ ہرسوال دا جواب مصد قہ بنا دیوے تے مڑ اگانہ ودھن دا ٹورا کھس جاندا اے ، ڈ لدا ھاسا رل جاندا اے ، مڑبند اکھ درشن نظارا قیاص ھی رھندا اے ، زہانت دی اچھال دا قاعدہ ہمیشا ٹھپ ھی رھندا اے ، تن من دا لوء لوء کھپ رولے دے موڈھیا چڑھیا رھندا اے ۔۔۔۔۔۔۔ مترا کھوچل شکاری ہر وقت کسے نا کسے داء اتے رھندا اے اجیئی دلگیری انساناں نوں ساڑہ سواہ کریندی اے خوف دے کلے اتے بنھ کے رکھدی اے …… اپنا پورا حساب کریندی اے

اپنی رائے دا اظہار کرو

رازاں دے رازدان …… لکھاری زاھد اقبال بٹ” ایک تبصرہ

  1. سجناں متراں دا لکھت پڑھن صلاحن دا من توں آدر ھے آس اے تساں ایہ پریت گنڈہ پکی کریندے رھوو گے

تبصرے بند ہیں