491

ویہڑہ

میں اج جتھے کھلوتا ہاں اوہ کدے میرا ٹھکانہ سی
مینوں اپنی اکھیاں تے وساہ نئیں ہورہیا سی
ورھیاں پہلاں میں ایتھے رڑدا رڑدا چلن لگ پیا سی
دروازے توں اندر وڑدے ایہہ کھلا ویہڑہ سی
جیہدے کھبے امرود دا رکھ تے اوس دے نال
جیویں نکے بہن بھائی وانگ اوس دے آدر وچ کھلوتے
موتیے تے رات دی رانی دے بوٹے
اوہ ہر آن والے پروہنے نوں جیویں جی آیاں آکھ دے
اٹاں دے ایس ویہڑے وچ مٹی اندر کھلوتے
ایہہ تنوں جاندار بوٹیاں دی ہوند چنگی لگدی
ایہناں اتے چڑی تے لالی آکے بہہ جانا
جیویں حیاتی دا بھرواں احساس دوانا

اوہناں نوں ہتھ وچ لین دی سدھر تے شوق
کدھے اچھل کے اوہناں پھڑن دے جتن
ایہہ سبھ ہن وی تے اوہدوں وی بے معنی بے مقصد جیا لگدا
جے کدے سوچیا تاں جیویں اندروں اک آواز آندی
قدرت نے سانوں کسے انجان تعلق وچ جوڑ رکھیا اے
میں اوہدوں وی خیالاں وچ ایس سوال دا جواب لبھدا
ساڈا اینہاں پنچھیاں نال کیہ رشتہ اے
ایہہ کیوں اپنائیت نال ساڈے ویہڑے وچ آبہندے نیں
کیہ ایہہ وی دوجیاں وانگ ساڈے پروہنے نیں
کیہو جئی محبت سی، جیہڑی اوہناں نوں کھچ لیاندی سی
کجھ تے سی جدوں ایہہ نہ آندے تاں اک اڈیک لگ جاندی
میرا معصوم سوال بڈھرے ویلے وی اوتھے ای اے
مینوں اوہ دیہاڑ وی چیتے وے
جد اک زخمی چڑی ویہڑے وچ آکے ڈگی
کدے سوچیا نئیں سی اوس نوں کول توں ویکھاں گا
میں اپنی ماں نوں جاکے اوس دی ببتا سنائی
اوس دے زخماں تے ملم رکھیا تے تپکا تپکا پانی دتا
اوہ کجھ چر ایویں بے سدھ رہی
میں ماں دے ہتھاں وچ اوس نوں ویکھ رہیا ساں
اوس دی اکھاں وچ ساڈی لئی اک شکر سی
فیر اوس اپنے پر ہلائے تے ہمت جوڑ اڑان بھرلئی
میری نگاہاں اک چرتیکر اوس نوں لبھدی رہیاں
اماں آکھیا اوہ اک پروہنا سی کجھ گھڑیاں دا
رب اوس نوں ساڈے گھر اینے کو چرلئی گھلیا
سانوں اجیہے انجان پروہنیاں دی
ساری حیاتی اڈیک کیوں لگی رہندی اے

منڈیر اتےبیٹھا کاں جد وی کائیں کائیں کردا
میری دادی آکھ دی کوئی پروہناآن والا اے
فیر جیویں گل سچ ہوندی تے کوئی آندا اے
فیر دماغ ایس سوال اتے کم شروع کردیندا اے
ایس نوں کس پیامر بناکے ساڈے کول گھلیا اے
کیہ دوجے پکھیرو دا آنا وی کسے آون دا سندیسہ اے
وڈیاں توں سن دے آئے آں ایہناں دے بارے
ایہہ کجھ نہ کجھ اپنے نال لیاندے نیں
کوئی چنگی خبر، کوئی رزق،کوئی چنگے دناں دا وساہ
اوہ کجھ نہ کجھ اپنے نال لے کے آندے نیں
میں اج اینے ورھیاں مگروں ایس ویہڑے وچ آیا ہاں
ایتھے ہن اوہ رکھ نئیں اے ناں اوس دے بیلی بوٹے
ایتھے ہن اک علی شان گھر بن گیا اے
جیہدے وچ کسے بوٹے یا رکھ لئی کوئی تھان نئیں
جتھے کوئی پکھیرو آکے کجھ چر لئی ساہ لے سکے
ایتھوں دے سبھ وڈے تے نکے وسنیک
کسے انجان پروہنے تے اوس نال رشتے توں وی انجان نیں
اوہناں نوں پتہ نئیں کہ کدے کوئی اجیہا تعلق وی ہوندا سی
اوہناں نوں دسن والے وی اینہاں رشتیاں توں واقف نئیں رہے
سانوں محبتاں دے جذبیاں نوں ہن لبھ کے لیانا ہووے گا
ہاں پہلاں اک بوٹا اک رکھ لگانا ہووے گا
کسے پنچھی دا بسیرا وی بنانا ہووے گا
ایہہ رشتہ بے مول اے مگر سانوں کن وچ کجھ آکھ دا اے
اک دوجے دا خیال رکھو
کسے نوں دکھ وچ کلیاں نہ چھڈو
اوہ نکے ہوندے دا ویہڑا سانوں فیر آباد کرنا ہووے گا
نئیں تاں اسیں آون والی نسلاں نوں
محبت دا ان مول سبق نہ سکھا سکاں گے

نعمان یاور

اپنی رائے دا اظہار کرو

ویہڑہ” ایک تبصرہ

تبصرے بند ہیں